Selamat Tinggal - Versi Sambungan

Hari nie jari jemari terasa ringan plak nak menyambung story semalam. Jika dikira-kira, imbasan cerita semalam baru berada di bulan mei. Bermaksud imbasan still x lengkap lagi dan hari nie try nak tamatkan.

Berbalik kepada cerita sahabat yang terakhir, kepergian nya biarpun menyakitkan tetapi saya harus berterima kasih kerana kepergiannya sebenarnya meninggalkan sesuatu buat sy. Mungkin ianya tanpa sedar dan macam x diterima kewarasan akal namun itulah hakikatnya. Pada saya andai sahabat ingin pergi, kemanapun dia ingin tuju, maka pergilah. Tiada lagi istilah “Kemana pun Kita Pergi, Kita Tetap Membawa Hati Yang Sama” kerana saya kini telah mempunyai “Teman Pengganti”. Macam lirik lagu dari Judika “Oh tuhan tolonglah aku hapuskan rasa cintaku..Aku pun ingin bahagia walau tak bersama dia”. Disaat-saat macam nie, sy terkenang-kenang, sy slalu jugak hadiahkan sahabat coklat. Kadang-kadang tu sampai sahabat bole buat stok sampailah satu masa sahabat kata “Dalam perhubungan nie, x seharusnya perlu manis macam coklat. Adakalanya perlu masam2 jugak.. pedas2 sikit sbb kalo selalu manis mcm coklat, x best la…” so satu hari tu, sy buat kelainan sket. Sy bagi sahabat asam plak and bukannya coklat seperti kebiasaan nye.. ok. Tutup bab kenangan bersama sahabat. Buat sahabat, telah saya tekankan satu masa dulu, kita sentiasa diberi pilihan dan bergantung kepada kita bagaimana untuk memilihnya. Jika ini jalan yang sahabat rasakan ianya terbaik buat kita, maka seperti selalu, sy akan menurutnya kerana sy telah sedia maklum, dari dulu lagi, sy bukan yang terbaik buat sahabat. Sahabat berhak memilih untuk bersama siapa pun yang sahabat berkehendakkan. Terima Kasih kerana selama 12 tahun ini, sahabat banyak mengajar sy dalam mengenal diri sendiri, bersama sy dalam mewarnai dunia persahabatan ini, dan membuatkan saya semakin cekal hati. Pada saya sahabat yg mengajar sy bahagia dan sahabat juga lah yg membuat sy kenal derita.. Sahabat yg membuatkan sy berharap dan sahabat juga lah yang membuatkan sy berhenti berharap. Sahabat yang meninggalkan kenangan terindah dan sahabat juga lah yang meninggalkan satu kepahitan buat kenangan sy…

Seingat saya rentetan dari konflik persahabatan sy dengan sahabat lah semakin merapatkan kembali hubungan sy dengan “Berlian Biru”..Cahaya Dari Pantai Timur.. Boleh dikatakan Berlian Biru nie merupakan seseorang yang special juga dihati sy memandangkan ketika sy keseorangan selama 3 tahun dulu, dy lah yg berada disisi sy.. Dan jujurnya sehingga sekarang, dy masih lagi special.. x tahu nak huraikan tapi boleh jadi hubungan kami selalu tergantung disebabkan sy mmg x percaya langsung pada hubungan jarak jauh. Apepon, bersama berlian biru, tetap menghangatkan kehidupan sy dan sedikit pun sy x pernah melupakan kenangan-kenangan kami….

Cerita punya cerita dah pon masok bulan ramadhan… Hehehehe.. Ramadhan yg selalu membawa perubahan. Pada saat inilah detik2 awal saya semakin mengenali seseorang..seseorang yang sahabat tinggalkan. Boleh jadi sahabat terlupa, akan sentiasa ada ruang ntok orang lain bersama sy andai dy x mampu bersama sy. Pada ketika ini, kepahitan yang tertinggal, seseorang inilah yang menghilangkannya. Rasa amarah pada sahabat, seseorang inilah yang meredakannya.. Seseorang ini menjadi tempat ntok sy melepaskan segalanya. Kemarahan sy, kesedihan sy, kekecewaan sy, kepenatan sy dan segala apa yg sy rasa. Hingga sy tidak sedar, saat ketiadaan seseorang ini, sy menjadi perindu.. Pada saat ini juga akhirnya sy x mampu ntok menolak. Andai telah ditakdirkan seseorang ini akan bersama sy, menemani dan mewarnai hari2 sy selepas kepergian sahabat, maka sekuat manapon kami saling menafikan, perasaan yg unik, tetap akan hadir juga. Tanpa jemu seseorang ini selalu berada disisi sy. Melayan ragam dan karenah sy. Menghulurkan tangan disaat kejatuhan sy dan menarik sy dari kejatuhan tersebut. Ramadhan pada kali itu, dipenuhi segalanya bersama seseorang tersebut. Dan dipendekkan cerita, pada Hari Lahirnya di bulan September, sy memutuskan untuk menyerahkan hati sy ini kepada seseorang tersebut dengan satu pesanan..”Andai satu masa nanti kamu juga seperti yang lain, yang mahu pergi dari kehidupan sy, maka pergilah dengan cara yg baik.. sebagaimana kehadiran kamu dalam kehidupan sy, agar sy dapat mengenang sesuatu yg baik antara kita” pada ketika itu juga, sy telah memutuskan, tiada lagi kasih buat sahabat..dan tiada lagi kasih buat yg lain selain dari keluarga, kekasih dan juga seseorang ini.. Biarpun sy tidak tahu sejauh mana hubungan kami dpt bertahan, namun sy akan terus berusaha menjadi yg baik dan yg terbaik buatnya…

Oktober telah dilalui..November telah ditempuhi dan Disember telah dihadapi.. Biarpun pada November yg lepas, terpalit satu lagi kepahitan buat sy dimana perkara yg paling sy kesalkan adalah dengan menjadikan dy sebahagian dari kehidupan sy, namun sy bersyukur sgt2.. Setidaknya sy tahu, siapa kawan2 sy yg sebenarnya dan untuk apa kawan2 sy bersama sy.. Pada pengakhiran tahun ini juga, sy bersyukur sgt2.. kerana seseorang yg telah sy serahkan hati sy kepadanya, masih lagi penjaga hati sy yg baik. Dan x keterlaluan rasanya jika sy menggelarkan seseorang tersebut sebagai “Penjaga Hati”. Biarpun adakalanya kami bermasam juga, namun segala yg terjadi, sy jadikan sebagai rujukan untuk lebih mengenali siapa seseorang tersebut. Buat Penjaga Hati, terima kasih kerana berusaha untuk selalu menjadi yang terbaik di hati sy. Terima kasih kerana menjaga sy ketika kesihatan sy terganggu. Terima kasih kerana berusaha untuk mendapat tempat di dalam keluarga sy, terima kasih kerana tidak pernah berputus asa untuk melayan ragam sy dan terima kasih untuk segalanya… Seikhlasnya, sy hargai semua tu, dan sy sygkan awk.. sgt2.. pada tangga yg kedua dihati sy..

P/S : Ntok Teman Tapi Mesra, jgn terasa hati andai tiada cerita kita disini. Kamu juga teman yg terbaik, yg pernah sy ada. Teman yg montel2 dan pujian harus sy berikan juga buat kamu, kerana masakan kamu, semuanya buat sy berselera...

Selamat Tinggal

Hari nie rasa terpanggil plak nak post entry setelah sekian lama menyepikan diri dari dunia blog nie. Sure ramai yang dah bosan nak tengok blog saya memandangkan tiada apa-apa entry yang terbaru and yang buat sy tergelak sendiri, ntok tahun nie, blog sy hanya diwarnai oleh 4 entry sahaja.. Hehehe.. Setelah kembalinya sy pd hari ini, sy berminat plak nak buat post entry yang bertajuk "Selamat Tinggal" Setelah sy melalui segalanya untuk tahun nie, saya amat bersyukur sgt2 kerana masih diberi kesempatan ntok menempuh hari esok yang juga merupakan tahun 2013. Jika ditanya apa perkara yang paling sy syukurkan sgt2, sy akan menjawab, perkara yg paling sy syukurkan sgt2 selama tempoh ini adlh sy masih diberi kesempatan dan ruang ntok bersama bonda yang selalu sy merajok rajokkan.. ( Kalo jaoh sket je, rase rindu.. Tp kalo dekat rase ngade2 plak nak merajok-rajok ).. dan jika ditanya apa perkara yang paling sy kesalkan sgt sepanjang tempoh ini, saya akan jawab, perkara yg paling sy kesalkan sgt selama tempoh ini adalah apabila sy menjadikan someone itu sebahagian dari kehidupan sy... Jika di imbas satu persatu ntok tahun nie, start dari awal tahun hubungan sy dengan Honeydew sy, mmg bermasalah secara kritikal. So, pada ketika itu juga sy dipertemukan dengan someone yang biarlah sy gelarkan dia sebagai "Teman Persinggahan". Perkenalan kami pun kerana kami menuntut di kolej kemahiran yang sama dan x sangka dari perkenalan yg singkat kami akhirnya menjadi kenalan yang rapat. Honeydew sy plak, Alhamdulillah, kehidupannya lebih baik tanpa sy. Biarpun kadang2 sy mmg rindu giler kat dy, tp sy kene sedar diri bahawa antara kami sudah lama berakhir. Kehadiran sy dlm kehidupan dy hanya akan menyebabkan 2 kemungkinan terjadi. Samada boleh jadi ataw bole blah. Hehehe.. Sungguh, selama tempoh perhubungan kami, dy merupakan adik yg paling sy sayang pada ketika itu. Biarpun hubungan kami ada pasang dan surutnya, masam dan manisnya, namun segala yg tertinggal tetap satu kenangan buat sy. "Jika bahagia bersama mu hanyalah sementara waktu, aku pilih derita merindui mu" Perlukah ungkapan Selamat Tinggal ini juga dikaitkan dengan nya.... Ntok "Teman Persinggahan" pula, sy x perlu banyak komen tentang dy. Namanya pun persinggahan so x banyak perkara yg kami lalui and dy merupakan salah seorang yang mendapat keputusan Gagal dalam mendapat tempat dihati saya. Menjadi kawan yang baik saje dy telah gagal, apatah lagi menjadi seorang adik.. Pada April 2012, sy dipertemukan kembali bersama sahabat dan kami membuat perjanjian "Sayang Kontrak" dimana entry yg tersebut, betol2 mendapat komen yg terhangat. Still teringat-ingat lagi kata-kata sahabat, "No Hard Feeling" ntok hubungan yg baru tersebut memandangkan sahabat mungkin tidak mahu makan hati lagi dengan sikap sy. Kami melalui tempoh tersebut dan jujurnya sy mmg bahagia sgt2 biarpun sy tahu, dy merupakan yg kedua dihati sy. Tp ntah dimana salah dan silapnya, kontrak tersebut tamat sebelum tempohnya. Boleh jadi kerana kami membuat andaian masing2 dan mengharapkan antara satu sama lain yang memujuk. Dy dengan sikapnya yang terus menghilang dan sy dengan sikap sy yang merelakan sedangkan pada ketika itu, sy berharap sgt2 agar dy kembali ke sisi sy. Jujurnya juga, sy akui, kesilapan sy pada waktu itu, namun sebesar apakah kesalahan tersebut sehingga saya tdk diberi peluang dan lebih merumitkan keadaan adalah pada ketika itu, sy dituduh yang bukan2. Sesuatu yang tidak dilakukan tetapi dituduh melakukan..Bukankah itu sesuatu yang menyakitkan.. Tambahan lagi, baru sy sedari, sekali lagi sy telah di "Remove". APakah sahabat merasakan bahawa sy teringin sgt untuk mengetahui kehidupannya sehingga sy di remove and apakah sahabat merasakan bahawa sy nie terlalu rendah darjatnya ntok mengetahui kisahnya selepas dy menamatkan segalanya???? NO HARD FEELING... To be Continue..

Saya Leka Tentang Dia

Bile baca tentang tajok kali nie sure macam menarik. Tp isinya hanya saya yg tahu betapa besarnya sy memaksudkannya. Segala komen sy terima dengan berlapang dada ( Teringat time sekolah rendah dulu bile cikgu kata ilmu mesti penoh didada.. So tiapkali nak exam, mesti cari rakan-rakan yg dada besar.. Sbb pd penilaian diri, sape yg dada besar, banyak ilmu.. Hehehe... ) Apepon, uat pembaca blog sy baik yg dikenali atau tdk, rasanya masih belum terlewat ntok sy ucapkan Selamat Menjalani Ibadah Puasa. Salam 1 Ramadhan, Ramadhan Membawa perubahan.

Berbalik kepada enrty kali nie..Dimana Saya Leka Tentang Dia dan Sememangnya Saya Selalu Leka Tentang Dia.. x tau nak cakap macam mana tapi sy merasakan bahawa sy bukanlah yg terbaik ntok dia dimana sehingga ke saat ini pon, sy masih x mampu memberikan keselesaan buatnya. Bole jd kerana sy selalu berkorban ntok org lain dan bole jd sy selalu cuba menjaga dan memberikan kepuasan buat hati yang lain.

Buat dia, rasanya masih belum terlewat ntok sy ucapkan selamat Menyambut Hari Ulangtahun Kelahirannya yg jatuh pada hari isnin minggu lepas dimana pada hari berikutnya ( 31 Julai ), juga merupakan hari ulangtahun kelahiran seseorang yang bermakna dalam kehidupan sy. Maafkan sy kerana masih belum berkesempatan menghadiahkan sesuatu yang paling sy niatkan buat dia dan Insya Allah, akan sy tunaikan. Pada ketika itu, sy memohon agar Allah akan sentiasa memberikan sy peluang untuk terus melewati hari-hari saya bersama dia dan sesungguhnya melihat dia pada setiap pagi, disaat sy terjaga dari lena, merupakan satu nafas dan semangat yg baru buat sy.

Kepada rakan-rakan dan juga jiran-jiran yang menghadiahkan ucapan buatnya, saya amat hargai semua itu. Sekurang-kurangnya doa saya di iringi oleh doa-doa dari pihak yang lain agar dia diberikan kesihatan yang baik, dilanjutkan usia, dan di anugerahkan kebahagiaan di dunia dan di akhirat. Walau kadang-kadang sy selalu merajuk dengan dia tapi tak bermaksud sy ingin ditempatkan bersama Encik Tanggang. Sy selalu mengharapkan agar sy diberikan kemaafan tapi bukan dengan cara saya melafazkan melalui kata-kata. Pada sy jika saya melafazkan maaf melalui kata-kata bole jd ianya akan menjadi perkara yang terbiasa untuk sy mengulangi kesilapan tanpa memperbaiki.Jd selalunya sy akan melafazkan maaf itu melalui perbuatan sy. Mungkin dengan membelikannya sesuatu ataw menawarkan diri ntok menghantarnya ke suatu tempat yang ingin dituju.. Mcm pelik je la perangai sy nie..hehehehe

Kepada mereka-mereka yang mengenalinya tetapi melupakannya, atas ape sahaja alasan yang ada, Alhamdulillah...Sikit pon sy x berkecil hati kerana ianya merupakan satu bonus buat sy ntok lebih mengenali siapa yang perlu dan siapa yg tidak perlu dlm kehidupan sy. Walau dia hanya seorang tua yang cerewet, kuat berceloteh dan ape sahaja keburukkannya dimata anda, tapi dia merupakan Ibu dimata saya, Permaisuri di hati sy, malah merupakan Pemilik saham yang paling besar di jiwa dan raga saya. Sayangnya dia, kasihnya dia pada kita-kita, hanya dia yang tahu. Kecewanya dia, sedihnya dia pada kita-kita, Juga hanya dia yang tahu. x kira apapun dia, sikapnya, caranya, sy tetap bersyukur kerana Allah menciptakan sy menjadi keturunannya...

Kepada dia, Terima Kasih kerana melahirkan sy..Dengan segala kudrat yang ada..dan Membesarkan sy walau tanpa seseorang yang bernama suami..Sikit pon sy x pernah kesal dengan segala kepayahan dan kesulitan yang telah diharungi bersama anda kerana sesungguhnya kepayahan dan kesulitan itu merupakan ilmu dan pengalaman yang paling berharga buat penyuluh kepada perjalanan saya. Walau anda dulunya hanya seorang makcik cleaner di kilang, penjual kuih di jalanan, dan kini sebagai surirumah, tanpa memegang sijil SPM, STPM, DIPLOMA, IJAZAH, PHD, dan sebagainya, tanpa harta dan segalanya, Sy tetap berbangga dengan pencapaian anda. Tanpa sijil-sijil pelajaran yang tertinggi, anda tetap berjaya memberikan saya adik beradik pelajaran yang sempurna. Tanpa harta yang melimpah ruah, saya adik beradik masih hidup sampai sekarang walaupun dulu pernah disajikan dengan hidangan biskut kering dicampur kelapa, dan nasi putih berlaukkan minyak dan yang paling penting...Saya Amat kagum dengan ketabahan luar biasa yang ada pada anda. Tanpa kerjaya yang tetap dan tanpa suami, anda tetap berjaya membesarkan sy dan adik beradik yang lain, tanpa perlu mengemis!

Syukurlah....Dia Dipinjamkan...

Hari nie, sy memulakan kembali rutin harian sy di opis setelah 2 minggu saya membiarkan meja sy penoh ngan keje2 yang masih terbengkalai sejak November tahun lepas. Bangun pagi dlm keadaan yg malas2 kesan tido lewat malam td tapi masih ade feel ntok pegi keje. Bole jd sbb menang game bowling mlm td and bole jd tekanan dah diluahkan dlm karoke. Hehehe.. Masok opis arini, suasana agak laen sedikit. Mungkin sbb da lame x masok opis, dan mungkin jugak dipengaruhi dengan ketiadaan seseorang yg lazimnya saya bole melihat dia dari meja saya ( macam curik2 pandang jugaklah )…Ketiaadan nya yg membuatkan sy kadang2 tersenyum sendiri lebih2 lagi kalo tengok cawan hijau yg ade atas meja sy nie. ( Kelihatannya meja sy pon agak teratur sket dan t.kasih la pade sesiapa yg tolong kemaskan meja nie sepanjang ketiadaan sy ). Dalam pada masa yg sama, sy mmg bersemangat giler ntok settlekan sume keje dalam tempoh seminggu nie. Harap2 segalanya akan dipermudahkan biarpun sy melakukannya secara bersendirian…

Apepon, syukurlah…dia dipinjamkan. Allah telah meminjamkan sahabat biarpun hanya seketika Cuma. Dalam entry yang lepas, ade sy tekankan ‘setelah dengan rela sy mencipta segalanya, adakah dengan rela juga sy akan melepaskan nya ‘ maka jawapan sy disini adalah, mgkin x berapa nak rela sangatlah, tp sy ikhlaskan segalanya berlaku..Andai ini pilihan sahabat, mendatangkan kebaikan ntok sahabat, kebahagiaan and kegembiraan buatnya, maka saya ikhlas ntok melepaskan sahabat ntok tidak disisi sy lagi, mendengar segala keloh kesah sy, menemani makan minum dan tidur sy, melayan ragam dan karenah sy dan ape saje rutin yg kami lalui sepanjang tempoh 3 bulan ini. Jujurnya saya mmg merindukan sahabat malah pada ketika sy pergi jaoh baru-baru ini pon, sy membawa sesuatu milik sahabat. Biarpun hanya sebotol kecil minyak wangi namun itu sudah cukup memadai ntok menghilangkan kerinduan sy buat sahabat. Asalkan sahabat tahu, sy sebenarnya bukanlah berkeinginan sangat nak pergi jaoh. Pada saat sblm sy berangkat pon, sy sempat berpesan pada seseorang “cukup sekiranya sahabat kata Jangan Pergi, maka sy mmg x akan pergi” tp sehingga ke sudahnya, sahabat hanya mendiamkan diri dan saya juga mengambil keputusan nekad ntok sama nekad seperti sahabat. Andai sahabat mengambil keputusan nekad kerana salah saya, maka apalah alasan yg saya ada ntok pertahankan diri. Khabarnya sahabat marahkan sy krn ketiadaan “Maaf” atas kelewatan sy dan sy akui itu kesilapan sy, tp apakah sahabat tahu, pada malam itu, permintaan sahabat telah buat saya terasa hati. dan seperti sy, sahabat juga tidak meluahkan kata2 “maaf”. Paling tidak menyatakan alasannya mengapa sahabat meminta saya Ntok pergi ke hati yg lain tanpa tahu apa yg ada dihati saya. Sahabat seharusnya mengerti kerana pada sy sahabat ade kelebihan ntok membaca hati saya ( lebih kurang cum sixth sense jugaklah ) tp, ape yg terjadi selepas itu, kami sebenarnya saling harap mengharap akan kemaafan masing2. Sy menyimpan segalanya dari pengetahuan sahabat dan sahabat juga menyimpan segala apa yg dy rasa dari pengetahuan sy. Sudahnya, perancangan kami rosak macam tu aje.. dan sy, hanya mampu tersenyum……

Syukurlah, dia dipinjamkan… Setidaknya jika semua ini tidak terjadi, sy tak tahu apa2 yang selama ini tersirat diantara sy dan sahabat. Sahabat telah meninggalkan satu pesanan buat seseorang agar tidak terlalu menyayangi saya dan kata-kata itu sebenarnya buat sy terfikir, sy harus berterima kasih pada sahabat! Boleh jadi sahabat tidak mahu seseorang tersebut menanggung kekecewaan yang teramat sangat dan jujurnya kata-kata sahabat itu, biarpun agak pahit, namun saya memandangnya dari sudut yg positif. Ketika kesihatan sy terganggu baru-baru ini pon, sahabat seolah-olah mengejek saya dan entah knp saya rasa malu pulak ntok jatoh sakit depan sahabat! Dan itulah kali terakhir sy melihat sahabat dimata sy.. Pengakhirannya macam agak syahdu tp sy tahu, sahabat lebih tahu atas apa sahaja tindakan dia. Saya hanya menyatakan apa yg saya rasa. Terima kasih sahabat diatas setiap apa yg telah sahabat hadiahkan. Sahabat Memberikan saya kebahagiaan namun akhirnya sahabat jugalah yang memberi sy penderitaan. Sahabat memberikan saya kekuatan namun akhirnya sahabat jugalah yang memberi saya kelemahan…tapi apa yg berjaya sahabat kekalkan adalah hati. Sahabat kembali ketika hati sy masih terluka, dan sahabat pergi juga ketika saya merasa terluka!

Sayang Kontrak

Ade ke?? Hehehehe…setelah sekian lama menyepikan diri dari dunia luahan saya kata saya rasa, arini saya kembali dengan tajuk Sayang Kontrak. Macam kelakar entry nie tapi perkara-perkara yang macam nie amat jarang-jarang berlaku dan pada mereka mereka yang pernah atau sedang melaluinya kemungkinan melalui pelbagai perkara pahit manis yang x dapat di ungkapkan. Adakah saya juga sedang melaluinya??? Hehehehe… Cum movie 3 Temujanji, saya sendiri x tahu apakah saya sedang melaluinya ataw tidak. Sahabat meminta saya untuk saling menjaga hati selama tempoh 6 bulan dimana pengakhiran tempoh tersebut adalah pada bulan 8 dan saya x menjanjikan apa-apa buat sahabat pada ketika itu kerana saya tahu, saya bukanlah penjaga hati yang baik. Apa yang saya katakan, saya akan berusaha untuk selalu bersama sahabat. Melewati kembali persahabatan kami seperti suatu masa dahulu dan menunaikan setiap impiannya selagi saya mampu dan terdaya. Sedar x sedar tempoh kontrak kami hanya tinggal 3 bulan saje lagi. Bila direnungkan kembali, setelah saya dengan rela mencipta segalanya, adakah saya juga dengan rela akan melepaskan semuanya???



Buat sahabat, tiada apa yang dapat saya ungkapkan selain dari satu kata-kata “Terima Kasih”. Terima kasih kerana menjadi pendengar setia saya selama tempoh kontrak ini. Mendengar setiap keluh kesah saya tanpa mengambil kira apepun cerita tersebut. Biarpun adakalanya sahabat agak marah, tapi saya tahu sahabat sebenarnya merasa ketidakpuasan hati kerana selama ini sahabat menjaga saya dengan baik malahan cukup baik. Terima kasih kerana walau sahabat berasa marah sekalipun, sahabat tetap memberikan pandangan dan ulasan yang kemudianya membuatkan saya terfikir kembali. Terima kasih kerana sentiasa menyokong saya biar apepon keadaan saya. Meminjamkan bahu buat saya bersandar disaat saya merasa keletihan, meminjamkan tangan buat saya merasa yakin disaat saya terkeliru, memulangkan kembali senyuman dan ketawa saya disaat saya merasa kepayahan dan tidak kira apa keadaan, sahabat tetap mengutamakan perasaan saya sekalipun saya sedar sahabat mungkin terluka kerana saya.. Kerendahan hati sahabat inilah yang membuatkan sehingga kini pun, saya masih bersama sahabat. Bukankah sesuatu perhubungan yang melalui kepayahan biasanya akan berakhir dengan kesenangan kerana kepayahan untuk mendapatkan sesuatu itu akan membuatkan kita lebih menghargainya apabila kita dapat memilikinya…



Buat seseorang yang dihati saya pada ketika ini, maafkan saya diatas segala kesedihan awak. Asalkan awak tahu, Dalam apa keadaan, awak tetap keutamaan saya tapi sayangnya mata awak telah tertutup dengan kehadiran sahabat. Hati awak penuh dengan kecurigaan dan pernahkah awak tahu segalanya telah menjeruk rasa dihati saya.. Saya akui saya agak berubah sejak kebelakangan ini tapi perubahan saya bukan kerana sahabat. Banyak perkara yang telah kita tinggalkan hinggakan kemanisan tersbut x dapat dirasai kembali. Ape yang terungkap pada waktu ini hanyalah perasaan dan jujurnya saya dalam keadaan yang tidak selesa tiapkali soal perasaan dibangkitkan antara kita sedangkan hal-hal lain kita ketepikan. Saya minta maaf. Mungkin betol kata awak, sukar nak memahami saya dan mungkin betol jugak pendapat kawan-kawan awak tentang susahnya memahami saya tapi pada saya orang lain hanya mampu memberikan pandangan tentang ape yang mereka lihat tanpa tahu dengan jelas apa yang ada dihati saya. Jadi untuk awak yang bersama saya, selagi awak mampu bertahan, bertahanlah….. tapi andaikata awak sudah merasa putus asa saya x berhak untuk melarang awak dari terus disisi saya..

Saya sesungguhnya merasa sukar untuk pertahankan hak saya biarpun saya tahu saya berkemampuan..