Kenangan..

rasenyer still lom lewat ntok sy m'ucapkan selamat tahun baru wat sume blogers yg sudi ntok bace blog nie..cum da lame sangat tak update padahal baru je bulan lepas...he3..ini adalah blog yang pertama ntok tahun 2010 nie.. dari awal bulan arie tu, sy sibuk jer manjang padahal sebenarnye xla sibuk sangat pon..

01.01.2010 arie tu, besday ayah sy. Terkilan jugak tak sempat nak wish sebab still lagi majok ngan dia sal kete. Walaupon cumtu xla kritikal sangat..hubungan still lagi ok cume kalo nak ajak nek kete tu, sorry r..eden lobeh sanggup drive moto walaupun dlm ujan. Time balik JB bebaru nie pon, sempat jugak r sy bawak 1 kluarga kuar makan.

Bercerita ttg JB atau kampung halaman, sy sebenarnye sentiasa merindukan org2 yg sy syg terutamanya mak sy. Pelik sgt...kalo dekat asyik lah nak bertekak..tapi kalo jaoh, rindu plak..hurm..tp yg sejujurnya sejak tahon 2005 iaitu tahon dimana sy benar2 terjatuh, sy mmg da x sggp nak berlama-lama di sane..terlalu banyak perkara yg bakal dikenang sedangkan ianya telah lama berlalu. Seandainya masa itu dapat itu dapat diputar kembali, sy nak sangat2 kembali ke alam persekolahan. Mewarnai kembali persahabatan sy bersama sahabat krn pd ketika itu, kami tidak punya yang laen.

Saat sy balik walaupun hanya sehari, tapi terlalu banyak kenangan yg dtg..knp yea..setiap kali sy cuba melupakan, maka setiap kali itu jugalah ingatan sy semakin kuat kepadanya..knp mesti dia..knp sy mesti teringat pd perkara yg kdg2 agak pahit ntok ditelan tu..ntah la..

Apepon, ntok tahun baru nie, harap2 aty sy lebih teguh. teguh sgt2..

''Kau ajarkan aku bahagia, Kau ajarkan aku derita, Kau tunjukan aku bahagia, Kau tunjukan aku derita, Kau berikan aku bahagia, Kau berikan aku derita..'' - lagu nie merupakan lagu pertama semasa on my 1st life without love pada tahon 2005. Perghhh...syahdunyer trase time tu...

Azan & Kebijaksanaan Allah s.w.t

Allahu Akbar!!

ADAB MENDENGAR AZAN

Kematian itu pasti menjelma. Hanya masa Dan waktunya Yang tidak Kita ketahui.Coba Kita amati.. Mengapa Kebanyakan orang yg nazak, hampir ajal tidak dapat Berkata apa-apa.. Lidahnya kelu, keras Dan hanya mimik Mukanya yang menahan kesakitan 'sakaratulmaut' .Diriwayatkan sebuah hadis yg bermaksud: 'Hendaklah Kamu mendiamkan diri ketika azan, jika tidak Allah Akan kelukan lidahnya ketika maut menghampirinya. Ini jelas menunjukkan, Kita disarankan agar mendiamkan Diri, jangan berkata apa-apa pun sewaktu azan Berkumandang . Sebagai orang beragama Islam Kita wajib Menghormati azan Banyak fadhilatnya . Jika lagu Kebangsaan Kita diajar agar berdiri tegak Dan diamkan Diri. Mengapa ketika azan Kita tidak boleh mendiamkan diri?

Lantas siapa yang berbicara ketika azan, Allah Akan kelukan lidahnya ketika nazak . Kita takut dengan Kelunya lidah Kita semasa ajal hampir tiba maka Kita Tidak dapat mengucap kalimah 'Lailahaillallah. .' yang Mana sesiapa yang dapat mengucapkan kalimah ini ketika Nyawanya akan dicabut Allah dgn izinNya menjanjikan Syurga untuk mereka. Dari itu marilah kita sama-sama menghormati azan dan mohon kepada Allah supaya lidah ini tidak kelu semasa nyawa kita sedang dicabut.

'Ya Allah! Anugerahkanlah kematian kami dengan kematian
yang baik lagi mulia, lancarkan lidah kami mengucap kalimah 'Lailahaillallah. .'
semasa sakaratul maut menghampiri kami... Amin... amin.. amin Yarobbala'lamin. .'

Sesuatu yang tak pernah terjangkau di akal fikiran ku ini.
Subhanallah. ..

Ketahuilah bahawa pada setiap waktu, ribuan bilal di merata dunia akan mengalunkan azan, mengakui 'Bahawa Allah Saja Yang Patut Disembah,dan Nabi Muhammad Adalah Rasul Allah.'

Diawali dengan Indonesia yang terletak dibahagian timur dengan ratusan kepulauan-nya dan jumlah penduduknya sebanyak 180 juta. Sebaik masuk waktu Subuh, Azan mulai berkumandang dari kawasan ini dengan ribuan Bilal yang akan melaungkan Ke-Agungan Allah S..W.T Dan Nabi Muhammad S.A.W. Proses ini akan bergerak kearah barat kepulauan Indonesia . Perbezaan waktu antara timur dan barat Indonesia adalah 1-1/2 jam.Belum alunan Azan merata Indonesia selesai, Malaysia pula telah menyusulnya. Berikutnya di-Burma dan dalam waktu satu jam selepas Azan dialunkan di-Jakarta,
tiba giliran Dacca di Bangladesh. Berikutnya alunanannya akan kedengaran di Calcutta dan terus ke Srinagar dibarat India . Perbezaan waktu dikota-kota Pakistan adalah 40 minit jadi dalam jangka waktu ini, Azan akan berkumandang diseluruh Pakistan.Belum berakhir di-Pakistan, Azan akan bermula pula di Afghanistan dan Muscat.Perbezaan waktu antara Muscat dan Baghdad adalah satu jam. Dalam jangka waktu ini, Azan akan berterusan dilaungkan di UAE, Makkah, Madinah, Yaman , Kuwait dan Iraq . Proses ini berterusan setiap detik sehingga ke pantai timur Atlantik.

Jarak masa Azan mula dialunkankan di Indonesia sehingga ke pantai timur Atlantik
adalah 9-1/2 jam.Belumpun Azan Subuh berkumandang di pantai Timur Atlantik, Azan Zuhur kini sudah mula dilaungkan di Indonesia. Ini berterusan bagi setiap waktu sembahyang, tidak putus-putus.

Subhanallah, begitu hebat dan agungnya Islam!

Kalaulah setiap kawasan boleh memasang pengeras suara, akan bergetar satu dunia dengan alunan Azan yang tidak putus-putus.

Allahu Akhbar!

Rindu...

Sejak2 nie, sy tak tahu kenapa secara tiba2 saya amat merindukan seseorang..seseorang yang cuba untuk saya lupakan dan saya berjaya melupakannya..mungkin kerana kesibukkan saya tapi saya perasan sesuatu, dua tiga hari yang lepas, saya betul2 rindukan seseorang tersebut.

Ego sangat ke saya nie? Hanya kerana kepentingan saya, saya terus menghukum dia dalam jangka waktu yang lama..kejam sangat ke saya nie? Hanya kerana kasih dan sayang, ianya akhirnya semakin menjarakkan kami..salah saya ke? seandainya saya terus membiarkan perkara nie menjadi berpanjangan...

Saya rindu...Rindu sangat2...Seandainya seseorang tersebut tahu yang saya sedang merinduinya, entah apalah agaknya yang dia akan lakukan..saya rindu setiap saat saya bersama dia. melalui kehidupan yang walaupun tidak menyenangkan tapi kami bahagia.. Saya rindu..pada gelak dan tawa kami dahulu. Walupun tak selalunya indah, tapi kami selesa. saya rindu..pada setiap kata2nya..walaupun selalu terjadi percanggahan pendapat, tapi kami serasi. Sejujurnya, saya masih tak mampu untuk menerima kehadiran yang lain kerana saya masih meletakkan harapan agar suatu masa nanti, seseorang tersebut akan bersama saya kembali. Mewarnai perjalanan kami.. saya hanya meletakkan sisa2 harapan..kerana saya sebenarnya telah penat untuk semua nie...

Dimana cacatnya kasih dan sayang saya??

Buat sahabat yang telah pergi dari saya, saya memerlukan kekuatan..tolonglah saya.. seandainya sahabat benar2 ingin pergi, tolonglah saya untuk melupakan sahabat. berilah saya kata putus agar saya tidak meletakkan sisa2 harapan untuk terus menanti kepulangan sahabat..

Terus bercinta!

Sebenarnya arie nie saya nak kongsi cerita tentang 1 buku. Tak lah katam lagi tapi pada saya seawal tajuknye pon dah cukup bagus bagi sesiapa jerk yang may be ade pengalaman yg x best dalam menjalinkan sesebuah hubungan. Tajuk buku ni Terus Bercinta! Bagaimana mengubati luka perpisahan & menjalani kehidupan dengan lebih positif. Entah mengapa tibe2 pada hari ahad yang lepas seorang teman menghadiahkan buku ini pada sy. Katanya buku ini dah lame disimpan sejak beberapa bulan yang lalu cume nak diberikan buku ini mestilah sesuai dengan keadaan sy. Pelik juga tapi saat sy membacanya semasa menunggu bas, hati sy tibe2 jadi betol2 tersentuh.

Buku nie karangan dari Ahmad Yusof Ibrahim. Baru semalam saya membacanya semula selepas kali terakhir saya menatapnya pada hari ahad. Tapi pembacaan sy sedikit terganggu apabila sy dapat satu panggilan telefon yg rasanye agak syahdu jugak lah.. Kadang2 dalam saya menjaga hati ramai pihak, tak sangka ade juga hati yang terluka kerana sy. Apa perlu sy buat. Perlu ke sy menjadi org yg hanya mementingkan kepentingan diri sendiri? Jadi, sedikit sebanyak, buku ini dapat membantu sy membuat keputusan..bukan ntok sape2 tapi ntok diri sy jugak..

Apepon, buat teman yg menhadiahkan sy buku nie, sy ucapkan terima kasih banyak2.. Sy terlepas pandang pada kasih yang laen hanya kerana kasih sy pada seseorg dan kerana itulah saya cukup tersentuh. Disaat saat begini, bukan sahabat yang membantu sy tapi seorang teman. Teman yg pernah ada cerita yg manis bersama sy tapi sygnya hubungan kami tak mampu pergi jauh.. sy x menyalahkan sahabat apabila dia tiba2 muncul semula didalam kehidupan sy, tapi sy menyalahkan diri sy sendiri kerana tak mampu ntok menghargai..

On My Second life Without Love...

Hari nie sy x brape chat..selsema sket..dan bole dikatakan tahon nie, walaupun jatoh pade tahon Lembu, tahon sy dan lembu dilahirkan, tp ianya kureng bertuah pada sy..dari awal tahon, tengah tahon sampai nak jumpe ujung tahon, sakit jerk manjang......nape ek? Nak kate lembu selsema, xde plak sy dengar selsema lembu...kalo selsema tut..tut..tut..tu adelah...( H1N1 )

On My Second Life Without Love merupekan cite sy pd kali ni..sedey siot bunyinyer.. bunyi jer dah sedey..belum lagi merasainyer..he3..sebenarnya skrg ni sy sdg mencube ntok meneguhkan aty sy. kalo boleh cum dulu, sy akan buat cum dulu. Menghilangkan diri dari pandangan teman2 wat seketika tapi sblm tu, sy akan selesaikan lu mane2 perkara yg patot.. sy bukan ego..tiada istilah ego langsung sbb pada sy, sy mmg perlu ntok wat sume ni.. "kebahagiaan seseorang yang sy syg terletak pada kegembiraannya". jika apa yg dilakukannya satu kegembiraan, maka sy bahagia mendengarnya. setidak tidaknya tanpa sy dia juga bahagia. Itulah sahabat sy. Entah dimana silapnya, dia tibe2 menghilang. Menghilang disaat -saat sy memerlukan sokongannya. Agaknya betol ke ape yg bakal sy lakukan nanti???

Boleh jadi ade sesuatu yg membuatkan sahabat tiba2 pergi. Mujurlah sy telah blajar ntok merasa kehilangan dan mujurlah sy pernah melalui ini pd satu masa lalu. Kerana itulah sy gemar menulis On My Second Life Without Love. Sy belajar ntok memulakan kehidupan sy tanpa syg dari sahabat. Dan itulah yg cube sy teguhkan. Sy telah rehda dengan pemergian sahabat di iringi doa dan harapan yang berpanjangan, Mudah mudahan Allah akan menunjukkan jalan yg seterusnya buat sy. Disaat sy terjatuh, sy x memerlukan sape2 lagi untuk datang membantu. Sy x memerlukan sape2 lagi ntok datang meminjamkan bahu disaat sy ingin menangis. sy x memerlukan sape2 lagi ntok datang merawat kelukaan sy.. sy tak memerlukan sape2 lagi... cukuplah sy ada keluarga.. itu sudah memadai pd sy..

Buat sahabat, doa sy x pernah putus untuknya. Dia berhak untuk melakukan setiap ape yg dia suka. Dia harus pergi. seperti kata2nya dulu, Kehidupan dia bukan hanya ada sy. Carilah apa sahaja yang dia ingin. Berkawanlah dengan siapa sahaja yang dia mahukan. Sejujurnya, Sy tak kisah jika dia pergi tapi sy kisah sangat2 n kisah sangat2 bila pemergian dia adalah disaat dia tahu sy memerlukan dia. Tapi tak mengapa. Seperti yg telah sy perkatakan td, sy telah redha dengan segalanya. Dan seperti yang telah diperkatakan, sy akan lakukan sebagaimana sahabat telah lakukan.. bukankah itu adil bagi kedua pihak..